Voo-Doo Dollz, vol. #I

Bir ayrılığın anatomisi :

Kirlenmiş ruhunu astı omuzlarından ipe yıkadıktan sonra...

Hayatta artık hiçbir şeyin onu uzun süre mutlu edemiceğini öğrenmişti,aramaktan da vazgeçti zaten daha fazla mutsuzluk bulmamak için... Topladı tüm köklerini; bavulunu hiç açmamıştı zaten,tozunu aldı sadece. Dönüp birkaç kez bakındı etrafına,her şeyi hatırlamak istiyordu gördüğü...Gördüğü her şeyin hatırladığı gibi kalmasını istiyordu...Çekti kapıyı ve sonkez dönüp bakıp arkasını döndü...

Her şey zaten böyle başlamıştı;bir yerlere,bir şeylere ait olamama hissi yüzünden ve bu sebeple başlayıp biten yolculuklar sayesinde bavulunda sadece ucu sökük anılar kalmştı yanık renkli... Sevmeyi denemşti,sevilmeyi de ama sevmeyi başarsa da sevilmei becerememşti işte yine...

Kolay kolay kazınmazdı adı akıllara ama kolay unutulrdu ! Hiç bir konuya yoktu misafirliği;ev sahipliği de yapmaştı ! Kendini bildi bileli gölgesi hep aynı boydaydı;ordan oraya lanetini sürüklerken geçen ömrü ona,sadece yorgunluk ve bıkkınlıktan başka bir şey vermemşti. Öğrendiği tek şey alışamamaktı ve tek alışkanlğı da tek öğrenimlik tecrübesi olan gitmelerdi...

Sadece bir son arıyodu ama hep ortalarda dolanıyordu.Bağlı olduğu misine iplerinden kurtulmayı düşünmeyeli epeyce zaman geçmişti,denememşti bayadır... Artık,bir kukla oyununda olması gereken yerdeydi ve bu hiç rahatsız etmiyordu onu... Özlemeyi özlemişti;bir şeyleri özlemeyi hep sevmişti hiç özlenmese de ve tek kullanımlık hayatında edindği yasaklar-günahlar-cezalar ve geçici adreslerinden kendine bir zırh örmüştü kendisini diğerlerinden koruyan ...


Bir hayatı kanırtmak ...